در تبليغ سياست هاي اتمي ايران‎‎

نگاهي به سريال افسانه جومونگ

افسانه جومونگ يک سريال تاريخي محصول کره جنوبي است که تا به حال 18 قسمت از آن از شبکه سوم ‏تلويزيون ايران پخش شده. ظاهرا اين هم در ادامه خريد هاي عمده از محصولات کره اي است که نمونه هاي ‏قبلي اش افسانه شجاعان، جواهري در قصر و امپراطور و دريا و تاجر پوسان هر کدام نزديک به يک سال ‏به خورد تماشاگر ايراني داده مي شدند.‏

افسانه جومونگ با آنکه همچون نمونه هاي مشابهش طولاني است و نزديک به 80 قسمت به درازا مي کشد، ‏از دو منظر يک استثنا به شمار مي آيد. نخست اين که بر خلاف قصه هاي سخيفي چون جواهري در قصر که ‏با نوعي خاله زنک بازي مدرن خانم هاي خانه دار ايراني را مجذوب خود مي کرد، قصه اي قوي و جدي ‏دارد و حماسه و عشق و ماجرا را در قالبي جذاب و پر کشش به تصوير مي کشد. دوم اين که، از سر خوش ‏شانسي سردمداران جمهوري اسلامي، قصه اي دارد که به شکل حيرت آوري در خدمت تبليغات غير مستقيم ‏تفکرات حکومتي است.‏

قصه از اين قرار است که کشور بويو در معرض تهديد هاي کشور قدرتمند تري به نام هان قرار دارد. علت ‏زورگويي ها و باج خواهي هاي امپراطور هان، داشتن فناوري پيشرفته ساخت سلاح است. از سوي ديگر ‏نمک، کالايي استراتژيک است که بويو براي واردات آن به «هان» وابسته است. متخصصان بويو براي ‏دستيابي به دانش ساخت سلاح نشکن شبانه روز در تلاش اند. اما کشور «هان» به آنها هشدار مي دهد که اگر ‏به تحقيقات و ساخت اسلحه ادامه دهند به کشورشان حمله مي کند!‏

فعلا که قهرمانان بويو با سر سختي تمام در مقابل خواسته هاي نامشروع و رفتار سلطه گرانه «هان» مقاومت ‏و ايستادگي مي کنند! و همه وقت و انرژي خود را گذاشته اند براي تجهيز سپاه و دستيابي به فن آوري سلاح ‏پيشرفته. تماشاگر ايراني هم که سخت درگير ماجرا شده، در هر قسمت بيش از قسمت قبل، از دست اين ‏امپراطور گستاخ هان گستاخ حرص مي خورد و دعا مي کند براي پيروزي رزمندگان بويو. ‏

در حالي که جمهوري اسلامي در اين مقطع حساس به تبليغات داخلي و توجيه کردن سياست هايش و همراه ‏کردن مردم با خود بيش از هر وقت ديگر نياز دارد، پخش اين سريال مثل يک کاتاليزور است. يک اکسير ‏استثنايي. يک فرصت بي نظير.‏

تاثير شگرفي که اين سريال دارد، بيشتر از آن جهت است که حس همذات پنداري تماشاگر و همراهي اش با ‏ماجراي کمبود سلاح در مدت زماني طولاني و به شکل قطره چکاني تداوم پيدا مي کند. آهسته و پيوسته. تا ‏جايي که با جديت در اميد و انتظار به سر مي برد براي لحظه اي که بويو راز ساخت سلاح پيشرفته را کشف ‏کند. در چنين شرايطي حس نياز به سلاح و تقويت روحيه ناسيوناليستي به شکلي جدي در تماشاگر به وجود ‏مي آيد. البته در اين ميان سرو شکل بسيار حرفه اي سريال در پيدايش اين تاثير گذاري حيرت آور سهمي ‏اساسي دارد. قصه حسابي پر و پيمان است و از اساس خوب بنا شده. بي اغراق يکي از کم ايراد ترين ‏فيلمنامه هايي است که در سريال هاي تلويزيوني ديده ام. يک گروه بازيگر حرفه اي و تمام عيار هم با بازي ‏هاي مسحور کننده شان به قوت اثر افزوده اند.‏

بستر داستان اگر چه سرشار از خيانت و باند بازي و فريب و رياکاري است، اما همه، حتي ضد قهرمانان ‏قصه در پس اعمالشان يک نيت مشترک دارند و آن بقاي مملکت و افزايش اقتدار حکومت است. به طوري که ‏تماشاگر بد من ها را همچون آنچه معمول است سياه و پليد نمي بيند. رواج اين تفکر که مي شود گناه و خيانت ‏ضد قهرمان ها را به پاي نيت شان گذاشت و آن ها را به مصداق «انما الاعمال با النيات» بخشيد در اين ‏سريال، از ديگر جنبه هايي که برشمردم خطرناک تر است. به نوعي به ايجاد روحيه اي انفعالي و سازگار ‏در برخورد با نمونه هاي عيني جامعه کمک مي کند.‏

اين که مي گويم خريد و پخش اين سريال در اين مقطع از زمان, عينِ خوش شانسي است براي صدا و سيماي ‏نظام، به هيچ وجه اغراق نيست. به نظرم اگر صدا و سيما مي خواست خودش فيلمنامه اي بنويسد و ساخت ‏سريال را براي نيل به اين اهداف به کره جنوبي سفارش دهد نتيجه کار شايد بهتر از اين نمي شد.‏

جومونگ به هر روي اکنون واقعيتي انکار ناشدني در فضاي فرهنگ ديداري مردم کوچه و بازار است. نسخه ‏هاي زبان اصلي بدون سانسور آن با زيرنويس فارسي، در مقياسي وسيع و با تيراژي باور نکردني در ‏دسترس همه است و خيلي ها بدون آنکه در التهاب باشند براي رسيدن هفته اي ديگر و قسمتي ديگر، آتش به ‏آتش مي نشينند به تماشا. صد ها وب سايت ايراني آگهي فروش آن را در خود دارند و حتي به زبان فارسي ‏برايش يک سايت اختصاصي برپا شده.‏

‏ اوايل که سريال را مي ديدم ، تيتراژ آغازينش مرا به خنده وا مي داشت. براي ما ايراني ها، اسم هاي مردمان ‏شرق دور همچون چهره هايشان هميشه آنقدر شبيه به هم بوده که کمتر کسي را مي توانيم به اسم بشناسيم. ‏وقتي گوينده تيتراژ، با حرارت تمام اسمهاي بازيگران را معرفي مي کند از اين که هيچکدام در خاطر نمي ‏مانند و همه مثل هم اند خنده ام مي گرفت. اما حالا که به کامنت ها و حرفها و مطالب سايت ها نگاه مي کنم ‏مي بينم که کم کم اسم ها دارد جا مي افتد و بازيگران سريال را همه به اسم مي شناسد. من که هرچه به ذهنم ‏فشار مي آورم به جز توشيرو ميفونه مرحوم، نام هيچ بازيگري از سينماي شرق دور به خاطرم نمي آيد. براي ‏ما ايراني ها 70 سال است که اينطور بوده. اما يکدفعه دنيا دارد عوض مي شود انگار. هر چند هنوز هم شک ‏دارم. محض نمونه اين ها را نگاه کنيد. سونگ ايل گوک، هان هه جين، کيم سون سو، جون گوانگ يول، او ‏يون سو، هو جونگ هو، کيم يونگ يي، هي جي يونگ، کي يون مي ري، جين هه کيونگ.‏

اين فهرست نام بازيگران اصلي سريال است که گوينده تيتراژ آنها را پشت سر هم به شکلي مضحک رديف ‏مي کند و مي خواند. ترا به خدا مي شود آنها را به خاطر سپرد؟‏

بيش از 60 قسمت ديگر از سريال جومونگ باقي است. يعني چيزي طولاني تر از عمر رياست جمهوري ‏احمدي نژاد. قصه جذاب است و در اين وانفساي بنجل سازي صدا و سيما، يک غنيمت به شمار مي آيد براي ‏تماشاگر ايراني. کاش بداند و متوجه باشد آنچه را که در اين مقال گفتم، که لذت اش بدون ضرر باشد و بي ‏ندامتِ در پي اش.‏

منتشر شده در سایت روز آنلاین، پنجشنبه 15 اسفند 1387

http://www.roozonline.com/archives/2009/03/post_11868.php